ilk...

Yazı yazmayı bilmeden başladım,tıpkı herşeye başladığım gibi..
Her sıkıldığımda yeni birşeylere başlıyorum.Bu kez yazmak istedim. Bilmiyorum dedim ama yazı yazmanın belirli kurallara sıkıştırılmasına en başından karşıyım. İnsanları tek düzene sokmak için konulan kurallar ve beğenilmeme korkusu yüzünden yazamayan insanlardan olmayı kabul etmeyerek başlıyorum ilk sözcüklerime. Ben yazımı yazayım içimden geldiğince gerisi önemli değil..

Bu sıkıntıyı yazarak atlatmaya karar verdim, çünkü insanların tek tip beyin kullandığı günümüzde tektipleşememeningetirdiği sıkıntıları yaşıyorum.. Hangi sıkıntılar mı?Konuşamıyorum,konuşsam anlaşılamıyorum,dinlesem sıkılıyorum..Sıkıldıkça konuşmaktan kaçıyorum,kaçtıkça yalnızlaşıyorum.
Problem getirmeyen bir yalnızlık bu aslında..Ev arkadaşımla oturup okuldaki sarışın kızın bok rengi ayakkabısı hakkında beş dakika aralıklarla ‘iğrenç’,’evet canım o ne öyle’,’hayatta giymem’,’ıyy kustum resmen’ şeklinde devam eden ve hiçbir yere varmayan bir muhabbeti yapmasam ne kaybederim ki hayattan..

İnsanlarım yok oluyor.. Hayatımda konuşabildiğim yada sabahlara dek susmaktan korkmadan susabildiğim insanlarım yok artık..Tüm dünya konuşuyor.. Tek bir ağızdan,karşısındakinin ne söylediğinden fikri olmadan sürekli konuşuyor.. İğrenç bir cana
var gibi dinlenmeden tükürüklerini saçarak ve dağarcığındaki on beş kelimeden oluşan saçma kelime kombinasyonları ile homurtular çıkartıyor. İğrenerek bakıyorum,kelimelerin sesi öyle yüksek öyle boğuk ki miğdemi bulandırıyor. Ne sus dememe aldırıyor nede arkam dönmeme.. Sadece kendinden,dedikodusu yapılacak insanlardan
başka birşey almayan küçücük beyni ile çrpınarak anlatıyor..Nerede yaşadığından,dünyayı bombok eden bir saçmalık olduğundan habersiz.. Dünya dengesinin bozulmasıyla ölen çiçeklerden bahsederken yapmacık bir yazık diyen o salak sevgilisine her gece bana çiçek alırrmısınn demektenve hergece o çiçekleri öldürüp çöpe atmaktan hiç çekinmiyor..

Ve ben bazen acaba çok mu haksızlık ediyorum diye geçirdiğimde aklımdan sadece bakmam yeterli oluyor.. Bakıyorum onlara ve kapımı kapatıp kendimi korumaya çalışıyorum..
Gürültülerden,bencillikten ve özellikle göremedikleri

aptallıklarından..